ขอบคุณความจนที่สอนให้สู้

image

คนชอบพูดว่า เราโชคดีนะที่มีทุกอย่างในวันนี้ จะตอบทุกคนเสมอว่ามันไม่ใช่โชคที่ช่วย …สิ่งที่ช่วยตัวเรา… “คือตัวเราเอง”

เกิดในครอบครัวชาวนา จังหวัดสุรินทร์ ว่างก็ไปช่วยเค้าทำนา ร้อนก็ร้อน เหนื่อยก็เหนื่อย ไม่รู้พ่อแม่ทนได้อย่างไร…ทุกครั้งที่ทำนา “พอเห็นเครื่องบินบนฟ้า” คิดเสมอว่าวันนึง จะไปนั่งบนนั้นให้ได้ จะไปเห็นอีกซีกโลกให้ได้ แต่ฝันดู “ริบหรี่มาก”สำหรับลูกชาวนาอย่างเรา จนพ่อบอกว่า ไม่อยากทำนาเหมือนพ่อกับแม่ก็ต้องเรียนตั้งใจเรียน “การศึกษา”เป็นสิ่งเดียวจะทำให้พ้นจากท้องนาได้ แล้วมันก็คือคำตอบของเรื่องนี้จริงๆ

image

ตั้งแต่นั้นมาก็ตั้งใจเรียน บวกกับต้องดูแลแม่ที่ป่วยจึงได้รับรางวัลลูกดีเด่นจากพระองค์โสมฯ และรับทุนเรียนจากคณะพยาบาลศาสตร์ มหาวิทยาลัยอัสสัมชัญ ..หลักสูตรภาษาอังกฤษไม่ใช่เรื่องง่ายเลยสำหรับเด็กบ้านนอก แต่ถ้าเอาแต่ “ตัดพ้อและท้อแท้” มันก็ไม่ช่วยอะไร ในเมื่อเราไม่เก่งเท่าคนอื่น นั่นหมายถึงเราต้อง “ขยันมากกว่าเค้า” เท่านั้นเอง…นี่คือสิ่งที่เตือนใจมาตลอดจนเรียนจบและได้ใบประกอบวิชาชีพมาครอง

จากนั้นสมัครโครงการออแพร์อเมริกา เพื่อจะได้เตรียมภาษา เก็บเงิน และมีเวลาอ่านหนังสือสอบพยาบาลวิชาชีพของที่นี่..อยู่ได้ไม่นานโดนโฮสไล่ออกจากบ้าน ตัดสินใจไปหาเพื่อนที่แอลเอ เงินสดก็เหลือติดตัวไม่เท่าไหร่

2

พอเครื่องลง รอเพื่อนเท่าไหร่ก็ไม่มา โทรไปก็ไม่รับ แต่คิดว่าเพื่อนคงไม่ทิ้ง เพราะมันใจดำมากหากทิ้งใครสักคนแบบนี้ แล้วเค้าก็..ใจดำจริงๆ เค้าทำลงได้ยังไง เที่ยงคืน ไฟลท์หมด ไม่เหลือใครแล้ว กลัวก็กลัวแต่ข่มใจจนเช้า สติเริ่มมาก็ลองค้นๆเบอร์ติดต่อที่เคยจดไว้ ตัดสินโทรหาพี่คนหนึ่งที่ “ไม่เคยเห็นหน้ากัน” สุดท้ายเค้ามารับเพราะสงสาร “เห็นเป็นคนไทยด้วยกัน” ชีวิตนี้ไม่เคยลืมบุญคุณเลย

หลังจากนั้นมีโอกาสได้ทำงานเสิร์ฟที่ร้านอาหารไทยเริ่มเช้ากลับดึกเกือบทุกวัน ทำงานหนักมาก แต่สำหรับลูกชาวนาที่เคยลำบากกว่ากว่านี้ นี่ยังสบายอยู่มาก…กว่าจะถึงบ้านก็เที่ยงคืนตีหนึ่ง อ่านหนังสือสอบพยาบาลต่อ…เป็นอย่างนี้มาเรื่อยๆจนครบปี และพรหมลิขิตก็มาเจอสามี คบกันแล้วเค้าก็ขอแต่งงาน หลังจากแต่งงานก็สอบพยาบาลวิชาชีพของรัฐผ่านพอดี

image

แต่ก็ต้องมาเจอเศรษฐกิจอเมริกาที่ย่ำแย่ช่วงนั้น โรงพยาบาลเลิกจ้างงาน ไม่รับคนเพิ่ม ผ่านไปหกเดือนยังหางานไม่ได้ สมัครไปเป็น 100 แห่ง ก็ไม่มีวี่แวว แต่ก็ไม่เคยท้อ…ตื่นเช้ามาหางานทุกวันสุดท้ายก็ได้งาน และจากนั้นก็เปลี่ยนสายมาเป็น Nurse Auditor (พยาบาลผู้ตรวจสอบมาตรฐานสถานพยาบาล) ในใจกล้าๆกลัวๆเพราะคิดว่าไม่เคยทำงานแบบนี้มาก่อน กลัวตกงาน วันแรกผ่านไปไม่ค่อยดีนัก ขับรถร้องไห้กลับบ้าน เครียดกังวลมาก คิดถึงท้องนา คิดถึงควายที่เคยขี่กับพี่สาว อยากทิ้งทุกอย่างกลับบ้านนอก

image

แต่ก็เลือกเอาความกลัวมาเป็นแรงผลักให้เราต้องพยายามและพัฒนาตัวเอง ก้าวหน้าจนได้ทำงานที่โรงพยาบาลมหาวิทยาลัยชื่อดังในแคลิฟอร์เนีย จนทุกวันนี้ก็ 6 ปีแล้ว..มีความสุขกับงานกับครอบครัว ดูแลพ่อแม่ได้ พาเค้ามาเห็นโลกที่ไม่ใช่แค่ผืนนาสี่เหลี่ยมที่คุ้นเคย เค้าบอกเหมือนฝันเลยได้นั่งกินข้าวบนเครื่องบินสูงจากมหาสมุทร …จริงๆไม่ใช่แค่เค้า แต่ทุกวันนี้เรายังคิดเลย ว่าฝันอยู่หรือเปล่า …ขอบคุณความจนที่สอนให้สู้ ขอบคุณอุปสรรคที่สอนให้พยายาม ขอบคุณความทุกข์ที่สอนให้เข้มแข็ง…ขอบคุณผู้มีพระคุณทุกคนที่ช่วยเหลือยามตกยาก..ขอบคุณตัวเองที่เดินต้านโชคชะตาเสมอมา… ขอบคุณ ขอบคุณ

3

Artittaya Rattanaphan dela Cruz

Artittaya Rattanaphan dela Cruz

I am the creator of We Are Thailander website. Through my years living in Thailand and other countries, I've been very fortunate to meet other fellow Thailanders from every walks of life. My blog aims to document a Thailander's incredibly unique personal life stories.
Artittaya Rattanaphan dela Cruz